Na pełnym deklu wygrawerowano łatwy w obsłudze przelicznik jednostek stopy – metry. Sposób jest sprawdzony i znany, ma także za sobą historię, którą przy okazji ładnie można wykorzystać przy promocji. Tak właśnie postąpiła Omega, cofając się przy projekcie De Ville Trésor do roku 1949. Począwszy od najmniejszych detali, takich jak ostre nadruki na tarczy, czy dokładnie polerowana koperta, kończąc na dodatkach, takich jak mięsisty skórzany pasek wykonany przez praską manufakturę Brašnářství Tlustý, czy też eleganckie drewniane pudełko w jakim prezentowany jest ten model. Werk ma ręcznie fazowane i polerowane powierzchnie oraz szczotkowane mostki. Brak dodatkowych zdobień nadaje mu bardziej surowego charakteru. Pracującą całość można obserwować przez przeszklony dekiel. Od góry kopertę wieńczy szafirowe szkło – niestety moim zdaniem największy mankament tego modelu. Zostało ono bowiem potraktowane jaskrawo-żółtą powłoką, co bardzo skutecznie utrudnia odczytywanie wskazań z matowej, szarej tarczy. Nie pomaga nawet potraktowanie wskazówek zegarka masą luminescencyjną, która i tak jest praktycznie niewidoczna przez żółte szkło. Ową historię znakomicie opiewa wydana jakiś czas temu przez Glycine książka autorstwa Andre Stikkersa – kompendium wiedzy o przeszło 6 dekadach istnienia modelu, z opisem większości jego wariantów i historycznych ciekawostek.

To – w mojej ocenie – stanowczo za dużo, biorąc pod uwagę nową strategię marki, która zakłada skoncentrowanie się na modelach z kolekcji Formula 1 oraz Aquaracer. Za zegarek z tej klasy mechanizmem - patrząc zdroworozsądkowo - cena nie powinna przekroczyć 16.000zł. No cóż, pozostaje mieć w pamięci, że przy zakupie czasomierza rzadko kiedy kierujemy się rozsądkiem. Od dnia swojej premiery na dawno zapomnianych już targach Baselworld 2012, Black Bay został absolutnym hitem nie tylko marki, ale i zegarków sportowych w tym segmencie cenowym w ogóle. Dziwić się trudno, bo Tudor zbudował zegarek o klasycznym, nurkowym designie (oparty o historyczną referencję) w świetnej jakości wykonania i przystępnej cenie. Niby marka odruchowo przywodzi na myśl biżuterię, ale gdy poświęcić jej nieco więcej czasu i uwagi, rysuje się naprawdę poważny gracz branży zegarkowej. Calibre de Cartier to świetna baza kolekcji marki, a jego udane wykonanie być może świadczy o manufakturze lepiej, niż nawet najbardziej szalone komplikacje. Jednym ze zdecydowanie najbardziej rozpoznawalnych wzorców stworzonych przez zegarmistrzostwo jest Omega Speedmaster. Mimo, że na świat przyszła jeszcze w szóstej dekadzie ubiegłego stulecia, w swojej najbardziej flagowej wersji praktycznie nie uległa zmianie. Kaliber zbudowało dla Czapka studio Chronode z Le Locle. Jego architekturę oparto na kalibrze ze starej kieszonki Francziszka Czapka, z charakterystycznym układem mostków i dwoma doskonale widocznymi kołami mechanizmu naciągu. Kaliber nakręca się ręcznie (niezakręcaną, sygnowaną logo koronką), a w pełni naładowana sprężyna popracuje przez pełnych 7 dni. Balans taktowany jest na 3Hz (21.600 A/h).

replica TAG Heuer watches uk Choć forma koperty kryje w sobie sporo detali, całość została wypolerowana na błysk, łącznie z ładnie zaokrąglonymi uszami, bezelem i wkręconym deklem. Lekko wypukłe i pokryte antyrefleksem frontowe szkło powstało z syntetycznego szafiru. Zamknięty pod nim prosty, srebrny cyferblat jest minimalistyczny, ale także nie pozbawiony detali. Najbardziej od zewnątrz widać ciemnoszary pierścień minutowy. Zanim przejdziemy do podsumowania i werdyktu na temat modelu Vacheron Constantin Hiatoriques 222, wypada wspomnieć o jego rynkowym ulokowaniu i konkurencji. Kategoria sportowych czasomierzy w stali o zintegrowanej konstrukcji ma się ciągle znakomicie, ale specyfika 222 każe go stawiać w szranki z najlepszymi propozycjami tego segmentu rynku.